De laatste maanden wordt Big!Move veel betrokken als spreker, expert of voorbeeld, in het denken over en organiseren van onderzoek rondom health promotion. Hoe is health promotion te meten, wat wil je onderzoeken, waarom, op welke manier?

Met Klasien Horstman, hoogleraar filosofie en Public Health aan de universiteit van Maastricht, hebben wij hier binnenkort een afspraak over. Zij heeft veel ervaring en waardevolle, prikkelende ideeën rondom gezondheidsversterking en de morele kanten ervan. Zie hieronder een stuk uit een mailwisseling.

“Dank voor de uitnodiging om ideeën uit te wisselen. Heel graag. Wat jullie proberen met Big!Move is heel erg belangrijk. Of het sturend is, weet ik eigenlijk niet. Wie chaos als een pijler ziet kan niet optimaal sturend willen zijn, lijkt me. Eigenlijk ben ik niet tegen sturing, ik ben erg voor initiatief, maar tegen sturing in disguise, die niet reflexief is, geen ironie kan verdragen. Ik deed flauw over de te gezellige website van Big!Move, maar ook in ons onderzoek bleek dat mensen iets doen vanuit sociale overwegingen en niet vanwege een risicofactor of gezondheid als zodanig. Ik heb alleen een paar zaken scherp willen stellen. Gezelligheid vind ik prima, maar het klinkt te harmonieus. Tijdens ons onderzoek mocht er nog gerookt worden en als in het buurtcentrum iets was georganiseerd dan kwam er onderling discussie over wel of niet roken. De een had het benauwd, de ander kon niet zonder en dat leverde felle uitwisselingen op. Als je het idee hebt dat er nog iets is als een ´publieke zaak´ en´publieke normen´ dan horen discussies over de vormgeving daarvan erbij en zullen er ook builen worden opgelopen. Health promotion gaat over een publieke zaak en dat impliceert dat er iets op het spel staat en dat er ook sociale tegenstellingen of conflicten zullen voorkomen. Mensen moeten dat ook kunnen verdragen en mee om kunnen gaan.

Wat ons ca 8 jaar geleden ook opviel, was dat roken extreem gemoraliseerd was (meteen het mes op tafel, goed of fout), ongezond eten iets minder en bewegen eigenlijk helemaal niet. Bewegen was het meest neutraal, onnadrukkelijk. Mensen hadden ook veel minder vocabulaire om er over te praten, er was geen taal, geen norm. Over roken en eten konden mensen in interviews eindeloos doorpraten, over bewegen waren ze veel korter. Het is mede door alle beweegprogramma’s dat dat leuke, onnadrukkelijke verdwenen raakt en dat bewegen iets wordt om voor of tegen te zijn. Wat ons ook opviel, was dat de huisartsen het anders deden dan de GGD: de GGD’ers hadden een sterke push, ze wisten hoe het moest, maar life tegen over iemand hadden ze het over keuze…, terwijl huisartsen veel relativerender waren inzake het goede leven, minder moralistisch, maar in voorkomende gevallen veel directer durfden te wezen. In die zin heeft de stijl van de eerstelijn veel te bieden denk ik. Daar zit meer besef van ´heel de mens´, omdat je meer van mensen ziet, gedurende een langere tijd en er is minder de focus op mensen als een bundel risicofactoren. Ik weet niet in hoeverre de trend om ook daar ‘evidence based’ te willen werken, dat in de weg gaat zitten”

Wie het leuk vindt om hierover mee te praten, graag!

Klasien Horstman schreef, samen met Rob Houtepen, het boek Worstelen met gezond leven - ethiek in de preventie van hart- en vaatziekten (2005).

Dit artikel werd aangemaakt op vrijdag 27 november 2009 om 13:58 en werd geplaatst in Algemeen. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie plaatsen, of een trackback doen van je eigen site.